una

eto na naman ako. bagong blog. bagong username. pero ang nagsusulat, may pinagbago ba? wala naman maipagmamalaking pagbabago eh. nagtatago pa rin. palagi na lang kinukumkum ang sarili at hindi pa rin nagsasalita ng husto sa paniwalang baka may lalabas pang hindi dapat sa bibig na di niyang makayaning bawiin. pero kahit ano, kahit sino, nagbabago sa bawat patak ng oras at sa walang pigil na pag ikot ng mundo. ang taong nagsusulat ngayon ay siya ring taong isinilang labing-walong taong na ang nakaraan. ngunit, iba na ang takbo sa isip ng batang nakatingin sa kompyuter ngayon kung ikukumpara mo siya sa kanyang pag-iisip noon.

nararamdaman ko ang iyong pagbabago iha. sana naman at magpatuloy kang lumaban dahil kaya mo ang anumang pagsubok na haharap sa’yo. at pakiusap, lumabas ka na sa kweba mo dahil walang naghihintay sa’yo kundi ikaw.

bore

“i wish i could do more for you, for us”
such simple words to say
but beneath them lies truth;
there is clarity in your face.

there’s light dancing inside
the portals of your soul
at times shadows overcome
and then you become a stranger.
dilate contract and back again
what do you mean to say?
sometimes words fall too short
for the emotions held in place.
i look at you and then i know
how often they contend
that feelings are felt, said out loud
truly they haven’t seen your eyes.
what gestures fail to communicate
the irises make up on the surface
souls draw back, hide and move
rarely still to be unmasked.
poets translate beauty and art
musicians string up notes
but lies, veneers and walls
are still waiting to be discovered.
emotions intensify colors
silence fill in the gaps.
i can your eyes shout out,
“please take me back”.